یادداشت - محمد مجید عمیدی؛
نسل پخته
سه شنبه 15 اسفند 1396, 20:29

 

رویش نیوز-محمد مجید عمیدی: تاریخ این مملکت پر است از فراز و فرودهای فراوانی که به همت جوانان و پشتوانه ی موی سپیدان خردمندش به سلامت گذشته است. این فراز و فرودها به ویژه پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی و خدعه و خیانتهای پی در پی دشمنان داخلی و خارجی، شتابی افزون یافت. این پدیده ی هولناک نیازمند حضور دلیرانه جوانان و درایت پیشکسوتان کشور بود که بحمدالله شد آنچه باید می‌شد و نتیجه بسیار چشمگیر و امید بخش بود. جوانانی که سال ۴۲ در گهواره بودند و خمینی عزیز به آن‌ها چشم دوخته بود، در آن برهه ی حساس ۵۷تا ۶۷ ندایش را پاسخ دادند و در سخت ترین موقعیت کشور، با دستانی خالی حماسه ای رقم زدند که چشم و دهان جهان از تحیّر باز ماند.

پس از دوران حماسه و دفاع، مسیر حرکت کشور به طرزی طراحی شد که آرام آرام محیط برای اعتماد به جوانان تنگ و تنگ تر شد. این در کنار افزایش جمعیت نسلی که در دهه شصت پای به این کره خاکی نهاده بودند، باعث رقابتی ناسالم در تمامی عرصه های این کشور و نیز تقسیم ناعادلانه مزایا میان مردم شد.

آرام آرام نسل این دهه رشد کرد و به دو دسته بزرگ تقسیم شد:

دسته اول، عده‌ای بودند که به دلیل ناملایمات زمانه و بی فکری مسئولین وقت، سرِ ناسازگاری با تمام ملاکهای پذیرفتنی بزرگترهایشان را گذاشته بودند. برخی‌شان نیز خط قرمزها را زیر پا گذاشتند و بدین نحو اعتراض خود را به محروم شدن از مزایایی که حقشان بود اعلام کرد. این راه به مذاق بدخواهانِ رشد و پیشرفت این کشور بسیار خوش آمد و به نحوهای گوناگون سعی در پررنگ جلوه دادن و اغراق آمیز نشان دادن این تبعیض‌ها کردند و با تصویری واهی از جوامع غربی، ارزش و اعتبار ویژگی‌های ستودنی کشور را در پس غبار غلیظی از شک و ابهام فرو بردند.

دسته دوم، در عین داشتن فصل مشترک با دسته اول در اعتراض به نحوه مدیریت منابع و تبعیض در برخورداری از مزایا، راهی دیگر را پیش گرفتند. این دسته علاوه بر حفظ روحیه مطالبه گری از مسئولین، به فکر تقویت پایه های درونی خود افتادند و ضمن تکیه بر سنت‌های پذیرفتنی پیشینیان، با حفظ روحیه انقلابی خود و با استفاده از پیشنهادهای امام جامعه، راهی را در پیش گرفتند که به سازندگی حقیقی ایران می‌انجامد؛ همان چیزی که در دهه چهارم انقلاب شاهد بارور شدنش هستیم و از ثمره اش خوشحالیم و سود می‌بریم.

به نظر می‌رسد از نسل دهه شصت، جریانی به وجود آمده است که می شود با خیال راحت بار انقلاب را بر دوشش گذاشت و مطمئن بود می‌تواند به دور از آفات حوادث زمانه آن را به منزل می‌رساند.

اینکه فرزندان دهه شصتی ما توانسته‌اند بهتر از پدران و مادرانشان قطار انقلاب را برانند، جای بسی خوشحالی دارد، نه اینکه به هر نحوی، تقطیع شده یا نشده، آوار سوء مدیریت‌های سی ساله خودمان را بر سرش خراب کنیم.

باید به این نسل افتخار کرد و اطمینان، تا امیدمان ناامید نشود و روزی به فضل خدا امیدمان برسد و چشم در پای قدومش بگذاریم و دلمان به نور حضورش روشن شود...

 

افزودن نظر

captcha
ارسال
انصراف

پربیننده‌ترین

مطلب دیگری نیست



این سایت با منابع شخصی راه اندازی شده است و حق تکثیر مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع است.