یادداشت - محمود فروزبخش:
در ستایش مجتبی شاه‌مرادی
شنبه 12 اسفند 1396, 16:09

 

سرویس فرهنگی رویش نیوز-محمود فروزبخش: امروز مجتبی شاهمرادی در حالی روزنامه اصفهان زیبا را ترک کرد که کارنامه اعمالش را به دست راست گرفته بود. اگر چه روزنامه اصفهان زیبا از جهات مختلف پیشرفت قابل توجهی داشت اما آن چیز که بی شک برای او در طی این مسئولیت دو سال و نیم، مهم است آن است که پیش خود و وجدان خودش شرمنده نشد و در نهایت کارنامه قابل دفاعی از خود نشان داد. او که روزنامه را 12 صفحه تحویل گرفته بود، 24 صفحه تحویل داد و یک ضمیمه آن را به 30 ضمیمه افزایش داد که از این میان چاپ ویژه نامه به 10 زبان زنده دنیا، است.

او ساختارهای مالی و ادارای مجموعه خود را منظم کرد و کاری کرد که کل مجموعه به صورت سیستمی و مطلوب کار کند. همچنین او در قسمت درآمدزایی بسیار خوب عمل کرد و در زمانی که روزنامه های کشوری با بحران قیمت کاغذ روبه رو بودند، روزنامه را از تلاطم ها حفظ کرد.
اما به عقیده من بزرگ ترین کاری که مجتبی شاهمرادی انجام داد، تربیت نفوس مستعده در روزنامه بودند که حقیر هم یکی از ایشان هستم و به جرات می توانم بگویم که بخشی از نویسنده شدن خود را مدیون او هستم. مجتبی از دیرباز برای من در نقش یک معلم بود چونان که مرحوم پدرش این گونه بود و من افتخار دارم که شاگردی دو نفر از اعضای خانواده شاهمرادی را کرده باشم. 

البته من از سال 84 یعنی زمانی که اصفهان زیبا هفته نامه بود، در صفحه فرهنگ می نوشتم. بدون هیچ شکی و تردیدی هیچ مدیری در طول تمامی این دوران توانایی اش به قامت شاهمرادی نمی رسد. او مرد اراده است. بر تمامی کسانی هم که او را می شناختند واضح بود که او بعد از دو سال روزنامه را دگرگون می کند. کسانی که بیش از این از روزنامه اصفهان زیبا انتظار دارند، پیداست که جو اصفهان را نمی شناسند.

شاهمرادی به درستی روزنامه اصفهان زیبا را که حقوقش متعلق به شهرداری بود را یک روزنامه غیرسیاسی تعریف کرد و سعی کرد از حواشی سیاست بپرهیزد زیرا معتقد بود که این روزنامه متعلق به مردم شهر اصفهان است و تنش های آن به ضرر اصفهان و مردمش تمام می شود و الا او به راحتی می توانست که همچون رسانه های معمول بر جنجال تکیه کند و روزنامه اش را از این راه بر سر زبان ها بیندازد، اما او هرگز چنین سیاستی را در پیش نگرفت. 

در نگاه من شاهمرادی باکره ترین مردی است که می شناسم. این که منظور من از باکره بودن چیست، چیزی است که تنها کسانی که مجتبی را از نزدیک می شناسند تصدیق می کنند. بیم آن داشتم که در شهرداری جدید، اتفاقات ناخوشایندی برای او بیفتد که به فضل خداوند او این مرحله را هم به نیکی طی طریق کرد. شاهمرادی شدیدا «خود» است. صفر و صدی است. عالم را سیاه و سفید می بیند. این هم خوب است و هم بد. در ولایت الله که باشد، پر نفع است بیشتر از همه برای خودش. در ولایت طاغوت که باشد، خطرناک می شود بیشتر از همه برای خودش. 
این سال ها یکی یکی مدیران فرهنگی را دیدیم که در فضای شهرداری اصفهان کار را دست گرفتند و بخاری از آن ها بلند نشد. با آه و حسرت دوره مدیریتی آن ها را می دیدیم و در سوز و گذار از دست رفتن فرصت ها بودیم. برای من مجتبی تنها مدیری بود که این گونه نبود. هنگامی که از او در مورد «نعیم» پرسیده می شود، جواب تو پر دارد. 

وقتی که روزنامه را ترک کرد، همه بچه ها ناراحت بودند نه پیش روی او که پشت سرش هم رفقا غمگین بودند. آخر بچه های اصفهان زیبا همه با هم دوست و رفیق هستند. همانطور که گفتم فکر می کردم که در اداره روزنامه موفق بشود. فکر نمی کردم که قلب ها را هم به دست آورد. شاه است دیگر...

 

افزودن نظر

captcha
ارسال
انصراف

پربیننده‌ترین

مطلب دیگری نیست



این سایت با منابع شخصی راه اندازی شده است و حق تکثیر مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع است.