یادداشت - حجت‌الاسلام محمد قطبی:
تلویزیون؛ از انحصار تا احتضار، از تخت تا تفت
شنبه 29 مهر 1396, 13:27

 

سرویس فرهنگی رویش نیوز- محمد قطبی: توسعه ی شبکه های اجتماعی و پیام رسان، مسیر ارتباطات و اطلاع رسانی را به نفع خود منحرف ساخته و رسانه های محوری و منحصر در اطلاع رسانی از جمله تلویزیون را به حاشیه رانده است. تلویزیون هم به دلیل سیاست ها و برنامه های مشارکت گریزش و هم به لحاظ محدودیت هایش از انحصار در یک دوره ی طولانی، اکنون به حالت احتضار کشیده شده و نَفَس های آخرش را می زند. نفس های بیماری که اگر درمان نشود بدون تردید خواهد مُرد.

در میان تفاوت هایی که بین شبکه های اجتماعی و پیام رسان با تلویزیون و جود دارد می توان ضعف تلویزیون در جلب مشارکت مردمی را مهم ترین علت به حاشیه رفتن آن دانست. مشارکتی که همیشه انتظار می رفت و هیچ وقت اتفاق نیفتاد. در واقع مردم، تنها دریافت کننده هستند و هیچ نقشی در برنامه های تلویزیون ندارند. حتی نخبگان جامعه هم به همین صورت، به اضافه این که نخبگان در بهره گیری از تلویزیون محروم تر و مظلوم ترند.

به راستی چرا باید تلویزیونِ یک استانی مثل اصفهان، با حدود پنج میلیون مخاطب تنها با سلیقه و فکر کمتر از ده نفر اداره شود و پنج میلیون و نهصد و نود و نه هزار و نهصد و نود نفر دیگر هیچ نقش و تاثیری در آن نداشته باشند. آیا این چیزی جز انحصار نیست؟ آیا این نادیده انگاشتنِ مشارکت مردم و نخبگان موجب احتضار تلویزیون نشده است؟

چند سال قبل هراز چندگاهی مدیر کل صدا و سیما برخی نخبگان را در جلسه ای با موضوع " دورهمی به صرف چایی و اندکی میوه" دعوت می کرد ولی همین چشمه ی کور هم از چشمه گی افتاد.

چرا نخبگانی که می بایست در رسانه رسمی کشور فرصت ارتباط با مردم را داشته باشند رو به شبکه های اجتماعی و پیام رسان آورده و پیج و کانال برای خود دست و پا می کنند؟ چرا مردم سلول های خبری و فراغتی را در فضای سایبری و مجازی جست و جو می کنند و نه از تلویزیون؟

چرا جدیدترین و ناب ترین گزارش های ویدئویی از زندگی مردم و میراث ناملموس تنها در شبکه های پیام رسان دست به دست می شود؟ چرا مردم احساس می کنند تلویزیون چیزی جز تکرار و یکسانی فعالیت ها نیست؟ چرا هیچ کس برنامه های تلویزیون را به دوستان و آشنایان خود توصیه نمی کند ولی به کرّات کانال ها و پیج های مجازی را به دیگران معرفی می کند؟

چرا تلویزیون هم، برای ارتباط خود با مردم به شبکه های اجتماعی و پیام رسان التماس می کند؟ چه کسی این محتضر را باید دریابد و درمانش کند تا از نَفَس نیفتد؟

نخبگان جامعه چه وظیفه ای در این زمینه دارند؟ آیا فرصت، زمینه و امکان ورود نخبگان به درمان و حل مساله وجود دارد؟

به نظر می رسد مدیران و برنامه ریزان تلویزیون در این زمینه سازی، نقش سازنده ای دارند و می توانند کاری از پیش ببرند. امیدوارم پیش از اینکه بخواهیم با تفت، تلویزیون را بدرقه کنیم، تخت مشارکت پذیریِ تلوزیون پذیرای نخبگان و آحاد جامعه باشد.

 

افزودن نظر

captcha
ارسال
انصراف



این سایت با منابع شخصی راه اندازی شده است و حق تکثیر مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع است.