رویش نیوز یکی از مهمترین بخش های پرونده انتخاباتی خود در طول انتخابات های مختلف را به گفتگو با نامزده های انتخاباتی اختصاص می دهد. این امر از انتخابات مجلس نهم آغاز شده و در انتخابات چهارم شورای اسلامی شهر و انتخابات مجلس دهم نیز ادامه یافت. این بار هم در نزدیکی پنجمین دوره انتخابات شورای اسلامی شهر اصفهان رویش نیوز گفتگوهایی تفصیلی و اختصاصی با این نامزده های انتخاباتی انجام داده است که به مرور در سایت منتشر خواهد شد. یازدهمین گفتگوی انتخاباتی با آقای مصطفی خضری را در ادامه می توانید مطالعه کنید:

-لطفاً مختصری درباره سوابق خودتان بفرمایید.

بسم الله الرحمن الرحیم؛ وکیل پایه یک دادگستری و مدیرعامل شرکت تعاونی احیا و نوسازی غدیر؛ این شرکت اولین تعاونی متشکل از مردم است که در حوزه نوسازی بافت فرسوده در حال فعالیت است که اولین تعاونی فعال در این حوزه است. و همچنین مدیر دفتر تسهیل گری و نوسازی محل همت آباد هستم که داریم یک پروژه پایلوت کشوری را در حوزه نوسازی را با مشارکت مردم اجرا میکنیم که سود و نفع آن به نفع مردم و با نظر خود آن ها در حال انجام است.

 

-عملکرد دوره چهارم شورای شهر، دوره ای که یک ماه دیگر از آن باقی مانده است از جوانب مختلف را چگونه ارزیابی می کنید؟

به نظر من یکی از مزیت های شورای چهارم افزایش تعداد اعضا بود؛ شورای 21 نفر قطعاً از شورای قبلش که 11 نفر بود و شورای 13 نفر که بعد از آن خواهد بود، مؤثرتر خواهد بود؛ هر چه تعداد اعضای شورا بیش تر باشد می توانند مردم را بهتر نمایندگی کنند و امکان لابی های سیاسی و باندی کم تر می شود هر چند که تصمیم گیری در آن سخت تر است؛ اما به قول معروف فکر می کنم تعداد بیش تر تا حدی کمک بیشتری به تصمیمات جامع تر می کند.

برای تحلیل شورای چهارم باید یک واقعیت را در نظر گرفت و آن این که تقریباً بعد از یک سال هیج طیفی اکثریت شورا را نداشت و با ائتلافها در موضوعات مختلف شکل واقعی به خود می گرفت و به طور خلاصه مهم ترین کار شورای شهر را تغییر در مدیریت شهر می دانم و استیضاح را یکی از نقاط قوت شورای چهارم می دانم که سبب تغییر یک مدیریت چند ساله بود که فکر می کنم برای شهر لازم بود.

 

-استیضاحی که در شورای چهارم رخ داد همچنان تبعات در شهر دارد، این مسئله آسیب برای شهر نیست؟ نمی توانست این اتفاق بهتر رخ دهد.

اولاً باید از زحمات همه شهردار و مدیران شهرداری تشکر کرد؛ در هر دوره مدیریتی اتفاقات خوبی افتاده و زحماتی هم کشیده شده است و انسان باید منصف باشد. ثانیاً لازمه دموکراسی و مردم سالاری و لازمه نظارت و شورایی بودن می طلبد که شورا بتواند حق خودش را که در قانون دیده شده اس را اعمال کند؛ استیضاح حق قانونی شورا است و یکی از ابزارهای نظارتی مهم است که باید به تصمیم و نظر نمایندگان مردم به دلیل اعمال قانون احترام بگذاریم.

این که آیا می شد بهتر از استیضاح کار را حل کرد بحث دوطرفه بود که بخشی از آن به شهردار بر می گشت و ایشان هم می توانست با تغییراتی کمک می کرد که کار را به این جا نرسد؛ اما اعمال قانون توسط اعضا حق قانونی است و نباید کسی را در این زمینه سرزنش کرد و معمولاً دوران مدیریت طولانی دارای آسیب هایی است که بهتر بود، به قول معروف این اتفاق با تفاهم رخ می داد؛ من تغییر را لازم می دانستم.

 

-مشکلاتی که شما برای شهر احصا کرده اید، چه به صورت فردی و چه به صورت گروهی و راهکارهایی که برای حل آن به نظرتان می رسد چیست؟

مهم ترین برنامه ای که باید در شورای پنجم دیده شود، تغییر در رویکردها و دیدگاه های مدیریت شهری و ما باید در دیدگاه ها و رویکردها در شهر تغییر جدی ایجاد کنیم؛ زحمات زیادی در شهر کشیده شده است اما شما از ذی نفعان شهر بپرسید، تقریباً همه رضایت ندارد؛ شهروندان به عنوان رکن اصلی و صاحب شهر رضایت ندارد با این که زحمت هم زیاد کشیده شده است. از کسی که بخواهد یک پروانه دو طبقه یا تعمیر برای خانه اش بگیرد تا انبوه ساز؛ من به خاطر ارتباطی که با این افراد دارد به طور جدی می توانم بیان کنم، حتی می توانم مصداق هم بیان کنم.

به علاوه کارکنان خود شهرداری اگر از آن ها آمار گرفته شود، میزان رضایت ایشان از شغل خود به دلایل مختلف پایین است؛ از سوی دیگر نیز در حال حاضر شهر امروز با یک چالش به نام کمبود بودجه مواجه است که آن هم گلایه هایی به همراه دارد؛ علت این نارضایتی را رویکردهای اشتباه در مدیریت شهری می دانم که باید در آن تغییر ایجاد کرد. در برخی حوزه ها عدم رعایت حق مردم سبب نارضایتی شده است و ما حقوق مردم به عنوان صاحبان اصلی شهر رعایت نمی شود و باید در این مورد تغییر ایجاد کرد. با ظلم به مردم شهر آباد نمی شود که مصداق هم زیاد دارد؛ نمونه آن ارگ جهان نما است؛ شهرداری در سال های گذشته به اسم طرح فضای سبز به زور زمین مردم گرفته است و بعد تغییر کاربری داده است و پاساژ تجاری و اداری ساخته است؛ من همیشه می گویم این ارگ جهان نما نیست این برج و نماد تضییع حق مردم است و ظلم در مدیریت شهری.

همواره گفته ام که در وسط شهر مسلمانان چنین ظلمی شد و هیچ کسی هم اعتراض نکرد؛ این نماد ظلم است؛ الان وضعیتی که دارد به شدت بی رونق و کساد و بی روح است؛ چرا؟ چون حق مردم را ضایع کرده است من با تحقیق عرض می کنم چون در یک کار پژوهشی رفتم فیلم گرفتم، در 29 اسفند سال گذشته –شب عید- تمام پاساژها رفتم، همه مملو از جمعیت بود ولی آن جا هیچ خبری نبود؛ آن ها زورشان به مردم بیچاره رسید ولی زورشان به دستگاه خدا که نمی رسد؛ کسبه آن جا اذعان دارند که کاسبی ما رونق ندارد؛ یکی از این کسبه می گفت اینجا یا آدرس پارکینگ می دهیم یا –با عرض معذرت- دستشویی؛ وسط شهر این اتفاق افتاده است. حرف من این است که چرا کسی اعتراض نکرد؟ وسط شهر مسلمانان ملک مردم غصب شد و جای آن پاساژ ساختند و هیچ کس هم اعتراض نکرد. یکی از این مالکین قبلی روزها با دوچرخه می آید آنجا و می‌گوید زندگی من نابود شد و می گوید رضایت ندارم و این حرف را به تک تک مغازه داران آن جا می زند.

باید این مسائل را اصلاح کنیم؛ نخستین کار جلوگیری از ظلم است، -این تعابیری که می خواهم به کار ببرم شاید تند باشد ولی برخی اوقات باید تند حرف زد- من می گویم کسی که قداره می کشد بر این رفتار شرافت دارد، چون یک نفر است و با زور خودش جیب یک نفر را می زند اما این با زور قانون و نهاد این کار را می کند. مصادیق دیگری نیز وجود دارد، یکی از مصادیق آن در پروژه ناژوان است؛ این حرف کاملاً درست که ناژوان باید به عنوان ریه تنفسی اصفهان حفظ شود و اصلاً نباید اجازه داد که ناژوان از این حالت خارج شود؛ اما بایدی هم وجود دارد که حق و حقوق مالکین آن جا نباید از بین برود؛ هر دو این مسائل واجب است؛ امروز به اسم این که این جا باید حفظ شود هزاران نفر خانه خراب شده اند؛ شهرداری دارد زمین ها را متری 60 هزار تومان میخرد که برخی از آن ها به نان شب محتاج شده اند و برخی می خواهند جهیزیه بخرند، پول ندارند؛ چند هزار متر زمین داده اند به فرد ولی به درد نمی خورد؛ هم باید ناژوان را حفظ کرد . هم حق مردم را ادا کرد؛ چرا کسی به فکر این ها نیست، این می شود ظلم؛ ما خط بکشیم دور یک جا و به اسم یک حرف خوب، حق آن فرد را ضایع کنیم و می شود این کار را حل کرد چون در آن جا موکل هم داشته ام.

در اصفهان در سال 89 و 90 شهرداری بر اساس باطل شده در روز روشن می خواست خانه های مردم را تملک کند و به جای برج بسازد؛ در همین محله همت آباد؛ وقتی بزرگراه احداث شد، 15 هکتار را در طرح گذاشتند تحت عنوان ماده 24 اتوبان همت؛ ماده 24 یک ماده است مربوط به سال 47 که شورای نگهبان اعلام کرد خلاف شرع است؛ در روز روشن می خواستند این کار را بکنند؛ کدام وجدان و عقلی به شما اجازه می دهد که خانه و مسکن مردم را بگیریم و به جای آن ساختمان و مجمتمع مسکونی بسازیم؛ اول باید جلوی این کار را گرفت و حرف من این است که برای تحقق شهر اسلامی باید ابتدا حق مردم در آن رعایت شود.

متأسفانه امروز دیدگاهی وجود دارد که با این حرف ها نمی شود شهر را اداره کرد؛ و می گویند برای آباد کردن باید یک سری فدا شوند؛ ما این دیدگاه را اصلاً قرار نداریم؛ می شود شهر را به گونه ای جبران کرد؛ این قدر باید این حرف مطرح شود و همه آن را تقبیح که کسی دیگر جرأت این کار را نکند؛ الان در ذهن مدیریت شهری این وجود دارد، در مکاتب حقوقی یکی از مسائل بنیادی حق ماکیت است و در دنیا هم وقتی می خواهند کشورها را از نظر ریسک اقتصادی رتبه بدهند که کدام کشور قابل سرمایه گذاری است، یکی از موارد این است که کدام کشور حق مالکیت را بیش تر احترام می گذارد؛ یعنی هم در حقوق و هم در اقتصاد این مسئله دارای اهمیت است؛ هیچ کدام از مکاتب حقوقی مانند اسلام به حق مالکیت احترام گذاشته نشده است؛ در حدیثی از پیامبر اسلام (ص) هست که ایشان می فرمایند: «حرمة مال المسلم کحرمة دمه» تا حالا فکر کرده اید که چند نفر دور یکدیگر جمع شوند –در شورا یا مجلس یا دولت- و بگویند مجبوریم، 20 نفر را در فلان جا بکشیم؛ این در فرهنگ ما جا افتاده است که خون حرمت دارد؛ در اسلام مال فرد مانند خونش محترم است؛ اما الان در شهر مال مردم را غصب می کنند و صدای کسی در نمی آید.

اگر وقتی این اتفاق برای جهان نما پیش آمد، اعتراض شده بود دیگر این اتفاق نمی افتاد؛ نمی دانم دقیقاً چه سالی بود ولی اگر اعتراض شده بود دیگر در ناژوان و همت اباد و بدنه سازی چهارباغ پیش نمی آمد؛ یکی از رفقای ما می گفت یک زمینی دارند به متراژ 800 متر که 300 متر آن در ایستگاه مترو بود ولی کل 800 متر را انداخته اند در ایستگاه و به وی گفته اند می سازیم بعد یکی از مغازه ها را به خودت می فروشیم؛ به چه حقی مال مردم را از چنگ آن ها خارج می کنید؛ شورای شهر باید جلوی این امر را بگیرد ولی متأسفانه مصوبات شورای شهر در این کارها هست و یکی از دلایلی که باید در شورا حقوق دان داشته باشیم برای تذکر این موارد است.

-آیا در چهار دوره گذشته در شورای شهر حقوق دان داشته ایم؟

اصلاً؛ در این دوره ها هیچ گاه حقوق دان نداشته ایم. مبارزه با ظلم ستیزی باید فرهنگ شود و اگر مردم اعتراض کنند، درست می‌شود؛ مردم در مسجد غصبی نماز نمی خوانند؛ علت بی رونقی هم به دلیل تضییع حق الناس است.

 

-اگر در شورا وارد شوید چه کمیسیونی برای خودتان در نظر گرفته اید؟

یک کمیسیون به نام امور اقتصادی، حقوقی و گردشگری هست که به نظر آن مناسب ترست.

 

-از مهم ترین کلان شهرها به ویژه بعد از هدفمندی یارانه ها با ان مواجه شد بحث درآمد بوده است؛ دولت ها از پرداخت سهم خود فرار می کند و همچنین حاکم شدن رکود در حوزه مسکن سبب شده است مهم ترین منبع درآمد شهرداری از محل فروش تراکم از بین رفته است. شما برای این موضوع راهکار دارید؟

دو نکته را باید عرض کنم؛ باید درآمد پایدار ایجاد کنیم و چاره ای به غیر از عوارض نیست؛ اما نوعاً عوارض را بر رونق ترجیح داده ایم. اول باید در شهر برای مردم ایجاد درآمد و رونق کرد و از محل افزایش درآمد، عوارض گرفت؛ ما دنبال ایجاد رونق نبوده ایم؛ در نهج البلاغه آمده است که حضرت می فرمایند: رونق و عمران و آبادی را بر گرفتن خراج ترجیح بده که اگر خراج گرفتی مردم ناراضی می شوند و شهر نابود می شود؛ حضرت هزار و چند صد سال پیش این حرف را زده اند؛ صریح هم هست. مردم از پپرداحت این عوارض راضی هستند.

یکی از بحث هااین است که توسعه گردشگری بدهیم و به نظرم اگر باید در یک فصلی که خوب باشد و معمولاً مسافر کم به اصفهان می آید، ماهی را مشخص کنیم به عنوان ماه سفر به اصفهان مانند آن کاری که در کیش انجام می شود؛ در این ماه زیرساخت هایی آماده کنیم تا گردشگر –ابتدا گردشگر داخلی- را جذب کنیم و تمهیداتی را در نظر بگیریم از جمله تخفیف هتل و موزه و ... و قرعه کشی بگذاریم تا مسافرین جذب شود؛ ورود گردشگر در اصفهان با این زیرساخت برای همه خوب است، از تاکسیران تا هتل دار و ... ذی نفع می شود. این می شود تولید ثروت و بعد از مردم عوارض بگیر؛ به نظر من با این کار رونق محقق می شود.

به علاوه باید زیرساخت های سرمایه گذاری فراهم کنیم؛ اصفهان در حوزه های مختلف به دلیل نوع برخورد مدیریت سرمایه گریز است. هنگامی که در سال گذشته شهرداری تخفیف گذاشته بود از یکی از انبوه سازان سوال کردن که آیا از این طرح استقبال می کنید؟ گفت: نه. علت را که جویا شدم گفت: ابتدا پروانه را می دهند بعد که کمی کار پیش رفت و گیر افتادی و کار را شروع کردی آن وقت شروع به سنگ اندازی می کنند و این 30 درصد را 60 درصد پس می گیرند؛ این یک حرف است و من کاری ندارم درست است یا غلط بلکه این تفکر به دلیل برخوردهای غلط ایجاد شده است و این یک ذهنیت است که وجود دارد. یک فرد دیگر به من می گفت واقعاً به صورت ناحق شهرداری می خواست از وی پول بگیرد که کار به دیوان عدالت کشید؛ پس ازآن این فرد می گفت سه چهار سال است دیگر در اصفهان پروژه اجرا نمی کنم. در اصفهان سرمایه زیاد داریم.

این فضای رکود ناشی از برخورد بد است؛ مقام معظم رهبری فرمودند امروز سرمایه گذاری در کارهای مولد جهاد است؛ یعنی ما با عوض کردن برخوردمان با سرمایه گذار هم می توانیم باعث ایجاد اشتغال بشویم و هم درآمد پایدار برای شهر ایجاد کنیم و یک فرش قرمز به معنی واقعی کلمه برای شهر مهیا کنیم.

 

-یکی از اتفاقاتی که در دوره چهارم رخ داد و مبارک است، الکترونیکی شدن محاسبات و نقشه ها و به عبارتی ایجاد یک دیوار شیشه ای است که ضعف هایی دارد و تا اخر دوره چهارم تمام مناطق تحت پوشش قرار می گیرد. این سامانه چقدر می تواند به اعتماد سازی مردم کمک کند و سبب بشود تصدی شهرداری کم شود؟

یکی از دغدغه های من که به شدت به آن اعتقاد دارم، ورود مردم به اداره شهر بوده است. و به صورت جدی باید برای تحققش اقدام شود، سوال من این است که آیا این شورای شهر 13 نفر می تواند برای 2 میلیون نفر آدم و دویست و خرده ای محله درست و جامع تصمیم بگیرد؟ آیا یک شهردار با 5 معاون و 15 معاون منطقه می تواند درست و جامع برای شهر تصمیم بگیرد؟ قطعاً نه! باید مردم را در اداره شهر وارد کرد و امروز باید این کار انجام شود؛ بهترین تصمیم گیر برای مردم در محله، خود محله است؛ در اقشار خود اقشار و در اصناف خود اصناف اند.

مثلاً ما امروز می خواهیم بودجه بنویسیم؛ تقریباً با یک مکانیزمی در منطقه بودجه نوشته می شود و در شهرداری به صورت لایحه در می آید و بعد هم به شورا می رود شورا یک تغییرات جزئی ایجاد می شود. در این بودجه هم عدالت نیست – می توان با مصداق بیان کرد- هم جامعیت نیست؛ به غیر از ابر پروژه ها سایر پروژه ها در محلات باید توسط مردم تعریف شود، وقتی در محله ای قرار است چند صد میلیون هزینه شود مردم می دانند نیاز چیست.

یک مصداق ورود مردم در تصمیمات شهری، بحث تاکسیرانی است؛ امروز چه کسی دارد برای تاکسیرانان تصمیم میگیرد؟ مدیرانی که در اتاق دربسته و زیر کولر می خواهند برای مردم تصمیم بگیرند؛ یک روز شرکت درست می کنند، بعد حذف می کنند؛ یک روز سامانه هوشمند درست می کنند برایشان که همگی ناراضی اند؛ دو تا سه میلیون از آن ها گرفتند و بعد هم رها می شود چون در تصمیم گیری و تصمیم سازی خود قشر حضور ندارد؛ چه اشکالی دارد برای تصمیم گیری درباره آنها را به خودشان واگذار کنیم یا اقلاً یکی دو نفر از آن ها را جزء هیئت مدیره کنیم تا نظر دهند. این کار باعث می شود هم تصمیمات درست تر گرفته شود و هم میزان رضایت آن ها افزایش یابد؛ در حال حاضر واقعاً تاکسیرانان دارند به این شهر سرویس می دهند و در حمل و نقل عمومی بدون تحمیل هزینه نقش ایفا می کنند؛ خودش ماشین می آورد، سوخت مصرف می کند و ما سالانه هم حق عضویت از آن ها می گیریم؛ این سبب نارضایتی آن ها می شود؛ تاکسیرانی که بخشی از کار شهر را انجام می دهد حق ندارد در خصوص اتفاقات صنف خودش نظر بدهد.

من متوجه نمی شوم شهرداری منطقه یعنی چه؟ اگر مدیریت محله را به مردم سپردیم و مدیر محله از خود مردم تعیین شود –شورای یاری گذاشتیم- قطعاً ارزان تر اداره می کنند و یک قاعده است که دولت و دستگاه عمومی اداره کنندگان خوبی نیستند و باید به سمت سیاست گذاری و هدایت برود؛ در نتیجه نظارت مردم بالا می رود و مردم یاد می گیرند که کار انجام دهند و شهر ما خانه ما مصداق پیدا می کند اما الان این گونه نیست و هیچ راه نظارتی وجود ندارد . باید به طور جدی مردم را در اداره شهر دخالت دهیم و حذف این تصدی گری ها را انجام دهیم.

 

آیا شورا می توانید تأثیری در مدیریت آب زاینده رود دخالت کند؟

شورا هیچ وظیفه و اختیاری در این حوزه ندارد ولی کمکی که میتواند بکند، تقویت و انتقال مطالبه گری مردم اصفهان از مسئولین استانی و ملی که یک مطالبه جدی و با جسارت و منطقی و هوشمندانه؛ ما واقعاً در اصفهان ضعیف هستیم و فقط می توانیم در این زمینه کمک کنیم؛ این حوزه مطالبه گری که ما در آن ضعیف بودیم؛ ببنید ما چقدر حرکت های اجتماعی نمادین مبنی بر حفظ زاینده رود انجام داده ایم، تقریباً هیچ! این حرکت های اجتماعی که منطقی و در چارچوب قانون و با سلیقه انجام می شود قطعاً تاثیر می گذارد؛ دریاچه ارومیه هنر ساکنین آن جا بود که این را تبدیل به دغدغه ملی کردند و ما این هنر را نداشتیم؛ دائمی شدن زاینده رود تنها دغدغه اصفهانی ها نیست، هر جایی که سفر می رویم سراغ زاینده رود را می گیرند غیر از اصفهانی ها هم دوست دارند و متاسفانه در زمینه مطالبه جدی و هدفمند مشکل داریم.

 

از مهم ترین بحث هایی که جزء حقوق شهروندی مردم محسوب می شود بحث محیط زیست است؛ محیط زیست اصفهان از همه نظر در معرض خطر است؛ آلودگی صوتی، هوا، بصری و ... . شورا برای این مسئله چه اقدامی می تواند انجام دهد؟ حتی در حوزه حمل و نقل عمومی، سرویس درخور شأن مردم نداریم.

عمده مشکلات این حوزه ناشی از نگاه های اشتباه به شهر است؛ یکی از آن تحولاتی که باید در نگاه ها و بینش نسبت به شهر عوض شود، تغییر نگرش در برنامه ریزی است؛ متاسفانه امروز توجه به کالبد بیش تر از توجه به آدم هاست؛ این وضعیت امروز ناشی از تفکرات اشتباه در 20 و 30 سال گذشته است. به نظر من امروز باید محور برنامه ها و برنامه ریزی ها انسان های ساکن در شهر باشند وسعادت مادی و معنوی این ها باشد؛ مثال عرض می کنم؛ ما یک میدان امام علی (ع) ساخته ایم، چقدر هزینه کرده ایم؟ بنده یک مصاحبه دیده ام از شهرداری که در سال 92، میزان هزینه 300 میلیارد تومان بوده است بعد از آن را اطلاع ندارم چون دسترسی به منابع بودجه ای شهرداری ندارم؛ اگر این میدان را خودش را نگاه کنیم، کار بدی نیست و یک وضعیت بد سبزه میدان به این وضعیت تبدیل شده است؛ اما اگر به صورت جامع و از بالا نگاه کردیم این سوال پیش می آید که آیا این کار اولویت شهر ما بوده است؟ به نظر من خیر؛ چرا؟ چون مدیرعامل مترو سال قبل مصاحبه کرده است که ما 700 میلیارد برای تکمیل خط 1 نیاز داریم. آیا نمیشد هزینه ای که برای اینجا کردیم در مترو هزینه می کردیم؟ اگر آدم ها برای ما مهم بود، می گفتیم که آلودگی هوا باعث سرطان می شود و این میزان هزینه را در مترو هزینه می کردیم. شما وقتی 100 هزار تومان داری و فرزندت مریض است، به جای سفر رفتن که کار خوبی است این پول را به فرزند مریض ت می دهی چون سلامتی آن اهمیت دارد؛ در شهر هم همین طور است، اولویت بندی ای که بیشترین نیاز را برطرف میکند. ما در حال حاضر اتوبوس کم داریم –قبول دارم دولت کم گذاشته است و باید مطالبه کرد- اما وقتی دولت نمی دهد چه باید کرد؟ اگر این پول در مترو هزینه شده بود، مترو تمام شده بود.

باید نگاه به شهر عوض شود و انسان ها محور برنامه ریزی و رفع نیازها شود. یک مثال دیگر، یکی از کارهای خوبی که در 10 سال گذشته انجام شد، اختصاص بودجه به مناطق محروم بود که کار بسیار خوبی بود که باید از شوراهای گذشته تشکر کرد اما آیا امروز میزان رضایت شهروندان مناطق محروم بالا رفته است؟ خیر؛ چون متناسب با محرومیت بودجه اختصاص داده نشده است؛ ما بودجه را می رویم خیابان میکشیم، پارک درست می کنیم و ... که همه کارهای خوبی است اما آیا نیاز آن ها برطرف شده است، خیر؛ چون مثل این است که امروز من تشنه هستم و با یک لیوان آب تشنگی ام برطرف میشود ولی به جای آن یک چلوکباب سلطانی به من بدهید و بگویید چلوکباب ارزش بیشتری دارد؛ ولی من تشنه هستم.

ما باید در مناطق محروم کار کالبدی بکنیم ولی بخشی از آن را بگذاریم برای مردم؛ آن جا مشکلش فقر و بیکاری است، بیاییم برنامه های توانمندسازی اجرا کنیم، یعنی به فرد آموزش بده تا کسب و کار کوچک را آموزش ببیند و بعد هم برای وی بازار پیدا کنید، درآمد این فرد که بالا رفت خودش محله را می سازد؛ اما فقط به دنبال ساخت فیزیک و ساختمان هستیم؛ این فرد بیکار است و باید به وی آموزش فنی و حرفه ای بدهیم؛ عده ای می گویند این ها وظیفه شهرداری نیست، من می گویم چطور ورزش وظیفه شهرداری هست، چطور برای سلامت بودجه می دهد، دو تا بیست درصد از بودجه مناطق محروم برای ساخت مراکز کارآفرینی اختصاص بدهید و کمک بکنید به نخبگان آن ها تا بچه ها رشد علمی بکنند.

محیط زیست هم مثل همین قضیه است؛ یکی از مهم ترین موارد آلودگی هوا ماشین های تک سرنشین هست، اولاً زیرساخت حمل و نقل عمومی فراهم نیست، و نمی توانیم از مردم توقع داشته باشیم که از آن استفاده کنند؛ سیاست های خودمان هم اشتباه است و وقتی شهرداری با مردم خوب رفتار کرد و در حوزه توانمندسازی به مردم کمک کرد و ... هنگامی به او گفتیم که برای خودت و شهر بهتر است که از حمل و نقل عمومی استفاده کنی، استقبال می کند؛ الان شهرداری برای مردم چه کرده است

-حرکت های سیاسی که برای انتخابات شورا و مجلس شکل گرفته و به طور خاص دو جریان مجمع و نجبا، آیا این ها قابلیت یکی شدن نداشتند؟ و آیا نیاز شهر با هر کدام از این لیست ها مرتفع نمی شد؟
این را باید به مردم بسپاریم و به هر حال لیست ها به صورت جامع نگاه کرده اند و لیست را بر اساس این بسته اند که اگر آن فهرست به انتخاب مردم رأی آورد می توانند شهر را اداره کنند؛ به علاوه ما نباید شورای شهر را سیاسی کنیم؛ یک انتخابات محلی است که باید به سلایق مختلف اجازه دهیم که بیایند و در انتخابات محلی خودشان را عرضه کنند.
فکر می کنیم با در بعضی از حوزه های اداره شهر، حداقل اختلاف مبنایی داریم؛ این تضییع حقی که من می گویم هم در دوران مدیریت اصلاحات رخ داد و هم دوران اصولگرایان؛ اگر قرار باشد تفاوتی نکنند این چه اصولگرایی و اصلاح طلبی است و برای همین فکر میکنم نیاز به تغییر دیدگاه در برخی حوزه ها داریم و باید اجازه دهیم این دیدگاه ها خودشان را ارا9ه کنند و انتخاب را بر عهده خود مردم بگذاریم.
ما نگاه اصلاح طلب و اصولگرا را اصلاً قبول نداریم، و فکر می کنم تقسیم بندی امروز انقلابی و غیر انقلابی است و در بحث انقلابی فکر می کنم از مهم ترین مصادیق آن مبارزه با ظلم است و مبارزه با فساد و نیز میدان دادن به نخبگان است. اگر یک نخبه ای در این شهر دیدگاه و نظری داشته باشد چگونه می تواند ان را ارائه کند؛ جالب است بدانید بعضاً نخبگانی در شهر نمی توانند حرف خود را بزنند؛ واقعاً باید نخبگان در اداره شهر دخالت کنند؛ چه کسی حرف آن ها را گوش می دهد و با کدام ساز و کار؛ شورا به عنوان یک نهاد مردمی باید زیر ساخت را فراهم کند؛ باید به شوراهای محلی اجازه تا دیدگاه های مختلف خودشان را به مردم عرضه کنند.

افزودن نظر

captcha
  • پربیننده‌ترین
  • مطلب دیگری نیست